همانطور که در دو مقاله قبلی ذکر شد، در طول جنگ جهانی اول، افسران ارتش دیدند که لودرهای برقی سه چرخه برای حمل مواد منفجره ایده آل هستند. مخترع لودر، یوجین بی کلارک، دستور اولویت را از ارتش برای ساخت لودر سه چرخ دریافت کرد و کلارک خط تولید جداگانه ای را اختصاص داد و سپس کل کارخانه را ساخت.
برای بیکر (یک سازنده خودروهای الکتریکی که اولین لیفتراک برقی خود را در سال 1920 معرفی کرد که برای حمل رینگ های فولادی استفاده می شد). جنگ جهانی اول دوره ای از رکود اقتصادی بود زیرا تولید در اینجا به دلیل کمبود مواد خام متوقف شد. در نتیجه، در اروپا، اولین لیفتراک های تولید شده به صورت محلی تا سال 1923 تولید انبوه را آغاز نکردند. اولین اطلاعات در مورد لیفتراک های الکتریکی با عرضه مدل KF202 شروع به ظهور کرد.
جنگ جهانی دوم انگیزه قوی برای توسعه تولید لیفتراک، عمدتاً در ایالات متحده ایجاد کرد. تایید واضح این واقعیت، استفاده از لیفتراک توسط ارتش ایالات متحده در فرآیند حمل و نقل مقادیر زیادی مهمات در هواپیما است. در اینجا، لیفتراکها غیرقابل تعویض شدهاند، زیرا ارتش باید به سرعت کل ناوگان بار را تخلیه کند. لیفتراک ها حتی در کشتی های نیروی دریایی ایالات متحده برای پاکسازی زباله ها از عرشه هایی که هواپیماها از آنجا بلند می شوند و آنها را در آب دریا می ریزند، استفاده می شود. تولید لیفتراک به طور چشمگیری افزایش یافته است و دوران کار سنگین دستی مدت هاست که گذشته است. کافی است بگوییم که کلارک هر ماه حدود 2،{1}} لیفتراک را از خط تولید کلارک خارج میکرد (در مقایسه با 50 تا 75 دستگاه قبل از جنگ). در طول جنگ جهانی دوم، کلارک 90 درصد از لیفتراک های مربوط به اقتصاد نظامی ایالات متحده را تامین کرد.
پس از پایان خصومت ها در سال 1945، ارتش ایالات متحده نه تنها لیفتراک های عملیاتی را در اروپا، بلکه تعداد زیادی را ترک کرد. همه تولیدکنندگان آمریکایی قراردادهای تامین تجهیزات صادراتی را امضا کرده و فروشندگان و توزیع کنندگان اروپایی خود را منصوب کرده اند. در اروپا، لیفتراک ها واقعاً شروع به رونق کرده اند. یکی دیگر از نتایج مثبت تکنولوژیک جنگ جهانی دوم مفهوم جدید "حمل و نقل کالا و تجهیزات" بود. جابجایی کالا بر روی پالت های به اصطلاح یورو (لیفتراک های دستی) از BT Industries (سوئد)، همراه با تجهیزات بارگیری جدید، باعث صرفه جویی در میلیون ها نفر ساعت در هنگام بارگیری و تخلیه کشتی ها، قطارها و کامیون های باری شده است.
در سال 1959، TCM ژاپن (شرکت تولیدی Toyo Carrier Manufacturing Co., Ltd.) و Komatsu Corporation اولین دسته از لیفتراک ها را به اروپا تحویل دادند. تحویل لیفتراک های نیسان در سال 1965 و تویوتا در سال 1969 آغاز شد. در عین حال، تولیدکنندگان ژاپنی در کنار رقبای اروپایی، آمریکایی و تا حدودی اروپای شرقی در بازارهای غربی حضور دارند. ابتدا، آنها محصولاتی را با قیمت های پایین تر از تولیدکنندگان اروپایی عرضه کردند که با بالابرهای با کیفیت پایین تر شروع به کار کردند، اما سپس به سطح رقابت با بالابرهای اروپایی رسیدند. علاوه بر این، لیفتراک های ژاپنی با تجهیزات اضافی به عنوان تجهیزات استاندارد وارد بازارهای اروپا و آمریکا شدند و در عین حال قیمت بازار را تا 35 درصد کاهش دادند. در دهه 1980، کارخانههای لیفتراک اروپایی دست به یک حمله متقابل زدند و سعی کردند با افزایش واردات لیفتراک به قاره خود و افزایش تعرفهها، واردات لیفتراک از آسیا را محدود کنند. ژاپن به سرعت واکنش نشان داد، ابتدا تویوتا کارخانه تولید لیفتراک خود را در اروپا (Ansenyi، فرانسه) تأسیس کرد و به زودی سایر شرکت های ژاپنی به دنبال آن بودند: TCM (بروژ، بلژیک)، MItshubish (آلمر، هلند)، NISSAN (پامپلونا، اسپانیا). کوماتسو (ابتدا در لیتون بازارد، بریتانیا، سپس در باری، ایتالیا.
وضعیت مشابهی در ایالات متحده رخ داد، جایی که لیفتراک در ابتدا از ژاپن وارد شد و در دهه 1970 شتاب گرفت. زمانی که آمریکاییها اروپا را دنبال کردند و واردات از ژاپن را محدود کردند، شرکتهای ژاپنی نیز پایگاههای تولید خود را در ایالات متحده ایجاد کردند: لیفتراکهای نیسان در مارنگو، ایلینوی، و لیفتراکهای تویوتا در ایندیانا. لیفتراک های کوماتسو در لا میرادا، کالیفرنیا (نزدیک لس آنجلس) کارخانه دارند.
در سال 1976 اولین لیفتراک کنترل از راه دور بدون سرنشین کوماتسو تولید شد.
